می‌گفت موقع گوش‌دادن به تلاوت حشر منشاوی، پرده‌‌های خانه را می‌کشم تا عبور هیچ پرنده‌ای حواسم را با خودش نبرد. چراغ‌ها را هم خاموش می‌کنم تا جز چشم دلم، چشم دیگری باز نباشد. آن‌گاه منتظر می‌نشینم تا آیه‌ها آرام‌آرام در دلم رسوب کنند... آن‌گاه صبر می‌کنم تا اولین اشک‌ها شکوفه بزنند..