به حاضرجوابی‌اش افتخار می‌کرد. می‌گفت یک‌جوری در لحظه آدم‌ها را با حرف‌هایم له و لورده می‌کنم که جرات درافتادن با مرا نداشته باشند. می‌گفت با این چیزها برای خودم احترام می‌خرم. از قاعده‌های خدا اما بی‌خبر بود: عشق و ابهت و احترام نصیب آدم‌هایی می‌شود که بنده‌های خدا از زبان او در امان و لبش خندان و چشم‌هایش مهربان باشند.