ستاره قطبی من! کجای آسمانی؟ من دلم خیلی از این کویر گرفته. می‌دانی چه‌قدر راه آمده‌ام؟ می‌دانی چه‌قدر راه گم کرده‌ام؟ دیگر بس است. مرا با این برهوت تنها نگذار. کهکشان من! بگذار تمام قدم‌هایم را به سوی تو بردارم. من خیلی از نقشه‌های زمین تو خسته‌ام. بگذار با نشانی‌های آسمانت، تو را پیدا کنم. مگر نگفتی مرا برای خودت آفریدی؟ پس مرا برای خودت کن. برای خودت بخواه. برای خودت دوست بدار.