تصویرهای اطراف که تار و محو شدند، صداهای دور و بر که کمرنگ و گنگ شدند، دوست داری چی ببینی؟ دوست داری چطور صدایت بزنند؟ بعضی‌ها را دم مرگ از آن بالا این‌طور صدا می‌زنند: «آخیش! راحت شدی... حالا بیا پیش خودم...» مثل او که در میانه طوفان عاشورا، اما دلش آرام بود. لرزه نداشت، صدایش. تردید نداشت، نگاهش. لغزش نداشت، قدمش. و درست همان‌جا بود که ندا آمد: «برگرد...پیش خدایی که تو را دید و حالا بغل باز کرده برایت.»