وقت خواندن این آیه به سوسوی ستاره‌های دوردست فکر کن، به کهکشان‌های در هم تنیده‌ی کشف‌شده و به جهان‌های ناپیدای کشف‌نشده. چون تازه آن وقت است که طعم واقعی این «من نزدیکمِ» را می‌چشی. چون تازه آن وقت است که می‌فهمی نزدیک‌بودنِ آن خدای زیبا و با شکوه به تو آدم دوپای گرفتارِ این خاک چه غنیمتی است...