تو که نیازی نداشتی دعاهای ما را بشنوی. همه را می‌دانستی. حتی قبل از این که خودمان بهشان فکر کنیم. اما گفتی صدایت بزنیم. چون دوست داشتی با هم حرف بزنیم. چون ما بیشتر وقت‌ها به بهانه‌ی این حاجت‌ها است که سراغ تو می‌آییم. چون ما حرف‌زدن معمولی با تو را بلد نیستیم.