خانه‌ای که ساخته‌ای، روزی‌ای که بر سر سفره‌ات آمده، توانی که در بازوانت حس می‌کنی، هوشی که در ذهنت جاری است… هیچ‌کدام را با دستان خودت به دست نیاورده‌ای. هرچه هست، از اوست. پس مبادا روزی که میوه‌های تلاشت را چیدی، خیال کنی که همه را با دست خود کاشته‌ای. هرگاه در اوج بودی، این ذکر را از لب‌هایت نینداز: «مَا شَاءَ اللَّهُ لَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ»، تا مبادا بادِ غرور تو را برگیرد و سایه لطفش را از تو بردارد.

• علی امیری

  0:00

  كهف 39

  • آیات خیلی ساده

  صوت