پشت فرمان از دزدی فلان مسئول گلایه می‌کند، اما موقع پس‌دادن کرایه می‌گوید پول خُرد ندارد، در مجلس به ممنوعیت واردات بهمان گوشی رای می‌دهد، اما توی دست فرزندانش جدیدترین مدل‌هایش را می‌بینی و به بچه‌هایش می‌گوید دروغ‌گویی کار بدی است اما خودش دیررسیدن‌های هر روزش را گردن ترافیک می‌اندازد. شعار «وای اگر خامنه‌ای حکم جهادم دهد» از زبانش نمی‌افتد، ولی... چه‌قدر این دورنگی‌ها آدم را از چشم خدا می‌اندازند...