تویی قوت انگشتهای لرزان جراحها، تویی تیزبینی چشمهای خسته خلبانها، تویی دستپخت فرامو ش‌نشدنی مادرها، تویی استواری شانه محکم پدرها، تویی زیبایی خنده شیرین معشوقها، تویی هیجان قلب نازک عاشقها، تویی آواز گلوی گنجشکها، تویی رهایی بال پرستوها. تویی اولین تپش‌های قلب نوزادها. تویی آخرین لبخند شهیدها. تو بودی که در آن نبرد نابرابر، پیروزی را نه با اسب و شمشیر که با اراده و امداد خویش رقم زدی. اگر دست تو نبود، آن انگشت‌های خسته، چگونه می‌توانستند چنین کاری کنند؟